Soms voel je dat je in een fnuik bent terechtgekomen. Dat is exact wat velen ervaren op dit moment. Ooit vielen we in de plooien van een bepaalde logica waar we nu maar moeilijk uitraken.
Het zit zo.
Er stelt zich een probleem waarbij als enige oplossing ‘geld’ wordt gesuggereerd. Dat wordt toegekend. Een jaar later is het probleem enkel groter geworden, oplossing is dan meer geld. Later wordt het probleem nog groter en dus is de vanzelfsprekende oplossing ‘nog meer geld’.
Als iets steeds niet werkt, in dit geval ‘meer geld’, is het misschien tijd eens een andere oplossing te bedenken, in dit geval dus minder geld. Bovendien is van de zieke logica ‘probleem-meer geld’ ergens door een paar zelfverklaarde genieën een businessmodel op geënt. Die gaat als volgt.
Als we dus hele grote problemen verzinnen, kunnen we daar dus extreem veel geld voor vragen. Als we er dan nog eens voor zorgen dat die problemen onzichtbaar zijn, kunnen we er decennia lang een winstmodel van maken. Zo gezegd, zo gedaan.
‘Ah ja, en wat dan met de criticasters?’
‘Ah, voor dat probleem hebben we subsidies, hé’.
‘Wat bedoel je?’
‘Wel, we geven heel veel subsidies aan instanties met wetenschappers die ons probleem bevestigen. We geven die instanties sjieke namen, dan denkt het volk dat die onafhankelijk zijn. Weten zij veel dat die dan eigenlijk voor ons werken?’
‘Ok, slim, heel slim’.
‘En aangezien we de media ook sponsoren, -zonder ons zijn die allen per direct failliet-, is het een makkie om elke stem die ons tegenspreekt in een cancelverhaal te gieten, dit aangevuld met het afnemen van subsidie zal wel volstaan om die hele bende criticasters het zwijgen op te leggen’.
‘Geniaal, geniaal’, zingt de ganse elite in koor.
Als meer budgetten, quasi per definitie problemen enkel groter maken, is het tijd om een heel nieuwe methode te ontwikkelen. Eigenlijk gaat het om een oude methode, namelijk CREATIVITEIT.
Je weet wel, dat ene goed waarmee alle schoonheid en alle praktische hulpmiddelen mee gecreëerd zijn. Wist je trouwens dat het meeste dat de moeite waard is, gecreëerd werd voor de invoering van de verplichte schoolgang? Heeft die verplichting ons niet collectief dommer gemaakt? Aangezien we vooral dom gehouden worden in ons onderwijssysteem. Dit geheel terzijde.
Voor creativiteit echt te doen werken, moet je aan de basis zijn. Dus geen megalomane consultancy bedriegers die met grafieken en excels de boel komen belazeren. Nee, vraag aan hen die het werk uitvoeren hoe het beter kan. De onderwijzers weten beter dan eender wie hoe je goed een school kan runnen. Zij maken het al decennia mee hoe het niet goed gerund wordt. Hun hart en hoofd zitten vol met goede ideeën. En zo geldt dat voor elke beroepsgroep.
Vanuit de basis creatief zijn, zal veel meer oplossen dan het zoveelste weggegooide miljard. Wees daar maar zeker van.
Waarom gebeurt dat niet?
Als wij echt creatief gaan worden, sneuvelen er zoveel verdienmodellen. Stel je voor, dan dienen die mensen ook werkelijk een waarde te creëren, en laat dat de grootste angst zijn van zij wiens creatieve vermogens zijn lamgelegd in de naam van het grote geld, dat hen zogenaamd rechtmatig toekomt door een compleet verzonnen, idioot verhaaltje van ‘het grote gemeenschappelijke belang’. Dat verhaaltje dient als luchtbespiegeling om het eigen egoïsme toe te dekken onder een laag van zelfbegoocheling.
Leve creativiteit en dus minder kosten.
Reactie plaatsen
Reacties