Columns

In het algemeen kan ik stellen dat ik van nature een vriendelijk persoon ben. Tenminste, dat vind ik zelf. Er zullen ongetwijfeld exemplaren van de mensheid te vinden zijn die het tegenovergestelde zullen beweren. Ik durf erop wedden dat het over meer mensen gaat dan ik kan vermoeden.

Dat mediteren een avontuur kan zijn, hoef ik niemand te vertellen. Onlangs werd ik verrast door een beeld dat nog lang zal nazinderen. Ik was beland in een spiegelpaleis. Meer nog, de hele wereld was één groot spiegelpaleis: miljarden spiegels waarin alle verschillende werkelijkheden geprojecteerd werden. Ik voelde onmiddellijk in heel mijn lijf dat mij hier iets heel essentieels werd getoond.

Als ik terugblik op vorig jaar kan ik niet anders dan een bescheiden glimlach op mijn gezicht toveren. Ergens onderweg verschenen de eerste scheurtjes in een kluwen van onwaarheden die als doel hadden de bevolking in angst te doen leven. Het licht begon hier en daar door te breken om onhoudbaar haar weg te vervolgen, om dit jaar finaal haar zegetocht verder te zetten naar een wereld waar waarheid geen strijd behoeft, maar simpelweg mag zijn.

Ik kan soms onverwachts ontroerd zijn als ik even stilsta bij alles waar de mens toe in staat is. Gedurende onze geschiedenis zie je hier en daar momenten waarvan je zou kunnen zeggen dat de mensheid een kwantumsprong maakte.

Soms voel je dat je in een fnuik bent terechtgekomen. Dat is exact wat velen ervaren op dit moment. Ooit vielen we in de plooien van een bepaalde logica waar we nu maar moeilijk uitraken.