Ik kan soms onverwachts ontroerd zijn als ik even stilsta bij alles waar de mens toe in staat is. Gedurende onze geschiedenis zie je hier en daar momenten waarvan je zou kunnen zeggen dat de mensheid een kwantumsprong maakte.
Na de tweede wereldoorlog bijvoorbeeld veranderde er zoveel in zo’n korte tijd dat de gehele wereld er anders ging uitzien. Denk alleen maar aan alle technische wonderen die toen voor velen beschikbaar werden. Alleen al voor het bestaan van iets als een ijskast of diepvriezer zou je een boekenreeks kunnen schrijven vol lofzangen.
Kan iemand zich voorstellen wat dat betekent heeft voor onze gezondheid? Voeding dat plots niet meer snel bederft, heeft meer betekent dan alle big pharma bedrijven samen. Ik herinner me trouwens een grafiek van één of andere pharma reus waarmee die wilde bewijzen dat ze ‘de mazelen’ uit de wereld hadden geholpen door hun vaccins. Alleen hadden ze de pech dat ‘de mazelen’ al nagenoeg verdwenen waren drie jaar voor die vaccins op de markt kwamen.
Elke keer als ik door Nederlands Limburg rijdt, besef ik weer hoe mooi Nederland is. Wetende dat de mens daar de natuur naar z’n hand heeft gezet, voel ik niks anders dan eindeloos veel respect voor al die knappe koppen die dat gerealiseerd hebben.
Zou de bureaucratische medemens, die vooral naar drama grafiekjes koekeloert, niet af en toe uit hun raam kijken en denken: ‘hoe kan dit nu zo mooi zijn, op papier ziet het er allemaal veel slechter uit’. Voor hen is datgene wat men zelf kan aanschouwen minder betrouwbaar dan één of andere flutstudie gemaakt door zij die daar financieel belang bij hebben.
Zou de wereld er beter uitzien met veel minder overheden? Dat vraag ik, en velen met mij, zich vaker en vaker af.
Ik merk op dat quasi alles wat de mens met grote schreden vooruitbracht, niet door kabinetten is bedacht. De uitvinding van het wiel, het spoor, trein, vliegtuig, lampen, auto, ijskasten, fritpannen, kookfornuizen, sanitaire toestellen, … allemaal door individuen die door hun vrije manier van denken tot dingen kwamen die enkel bestonden in hun verbeelding.
Ik denk aan de woorden van Judith Zeeman: ‘de corruptie zit niet in het systeem, het systeem zelf is corrupt’. Dus los van welke goede wil van wie ook, het systeem lijkt telkens de overhand te halen.
Het lijkt er soms op dat overheden er tegenwoordig alles aan doen om onze verbeelding aan banden te leggen. Dit doen ze door zoveel onzinnige regels in het spel te proppen dat de zin tot ondernemerschap velen in de schoenen zinkt. Ons kapitaal is onze verbeelding en het is exact datgene dat terug in onze handen mag terechtkomen. De bureaucratische verbeelding die gestuurd wordt door vele belangen behalve de onze, dient dringend aan de kant geschoven te worden om plaats te ruimen voor onze eigenste heilige verbeelding.
Hoe groter we die maken, hoe meer vorm ze zal worden. En langzaam maar zeker zal het nieuwe zo mooi worden, dat het oude van schaamte wegkruipt in de diepste hoeken om zich nooit en nimmer te vertonen.
Wie weet? Het is aan u, aan mij, aan ons. Laat ons verbeelden, hier en … NU.
Lieve groet,
Steve
Reactie plaatsen
Reacties