Dat mediteren een avontuur kan zijn, hoef ik niemand te vertellen. Onlangs werd ik verrast door een beeld dat nog lang zal nazinderen. Ik was beland in een spiegelpaleis. Meer nog, de hele wereld was één groot spiegelpaleis: miljarden spiegels waarin alle verschillende werkelijkheden geprojecteerd werden. Ik voelde onmiddellijk in heel mijn lijf dat mij hier iets heel essentieels werd getoond.
Stel dat er niet één werkelijkheid, maar vele werkelijkheden naast elkaar bestaan. Stel dat de wereld waar velen van dromen ergens al bestaat. Stel dat de wereld een constante projectie is van al de binnenwerelden die er bestaan. Dan kan je stellen dat de wereld die jij aanschouwt één langgerekte projectie is van je binnenwereld. De spiegels waarin je jezelf aantreft, is dan als het ware de werkelijkheid, of beter gezegd: jouw werkelijkheid.
Als ik even verder redeneer dan kan ik vermoeden dat als we dus een andere wereld willen aantreffen, we aan de slag dienen te gaan met onze binnenwereld. Hoe meer traumaheling en schaduwwerk je verricht, hoe meer ruimte je in jezelf creëert, hoe meer zelfliefde je kan omvatten. En het is exact die liefde die je dan kan aantreffen in de spiegels die jouw werkelijkheid ‘spiegelen’.
Als dit zo zou zijn, wat ik vermoed, dan is het dus van essentieel belang dat we niet wachten op een hemel die hier op aarde komt neerdalen, maar dat we met onszelf aan de slag gaan. Wat de grootste uitdaging vormt, wat mij betreft, is het aanvaarden dat er nog vele werkelijkheden zullen blijven bestaan, die andere binnenwerelden reflecteren dan de mijne. Dat er dus op dezelfde moment dat we met velen een hemels bestaan beleven, er nog werelden zullen bestaan die corruptie, geweld, verraad, manipulatie, oorlog, bedrog en machtsmisbruik zullen weerspiegelen.
Stel je nu eens voor dat al die spiegels ‘lessen’ bevatten. Is het dan persé nodig om steeds in dezelfde spiegels te blijven ronddwalen om zo duizenden keren dezelfde les te leren? Stel dat we ervan uitgaan dat politiek, media en big pharma de grootste dragers zijn om mensen te manipuleren, te bedriegen, onderdrukken, en hen zelfs doen vergeten van al hun wonderlijke krachten. Kunnen we die duivelse drie-eenheid dan niet achter ons laten door ze simpelweg geen aandacht meer te schenken? Is er enig nut gekoppeld aan het feit dat we ons steeds opnieuw blijven ergeren in corrumperende instanties die leugenachtigheid als norm hanteren? De eerlijkheid gebiedt me te stellen dat ik dit herhalend loopje grondig beu ben. Energetisch brengt mijn ergernis me niets meer bij en meer zelfs: de les begint me te vervelen.
Stel dat we al die gedachten over alles wat we niet kunnen veranderen, loslaten en al die vrijgekomen ruimte gebruiken om onze wereld zelf te scheppen. En dat we die andere wereld gewoon laten bestaan, als spiegels voor hen die nog aan het begin staan van een hele bewustzijnsreis. Stel nu dat we dat doen in liefde en respect voor elke ziel, elke reis, elk individueel tempo.
Dan is het werkelijk zo dat er werelden naast elkaar bestaan. En dan kunnen diegenen die dat wensen, hier en nu, kiezen voor die hemel die er nu al is, als je hem wil zien.
Voel je het? Ik ook.
Reactie plaatsen
Reacties